Kung ako’y ay maiisip ng aking trabaho sampung taon mula ngayon, nagugulo ang aking isip. Ito ay isang malaking problema para sa akin dahil hindi pa ako alam ang gagawin ko kapag maka-graduate ako ng Xavier School. Hindi pa ko alam anong kolehiyo ay ipupuntahan ko. Paano akong magiging masaya sa buhay kung wala pa akong totoong pasyon?

Minsan-minsan, naiisip ako kung ano ang magiging aking propesyon. Minsan nakikita ako ng isang makinista, minsan isang guro. Minsan, naiisip rin ako na ako’y magiging isang mang-aawit. Wala akong makukuhang ideya dahil ito ay nasa luob ng isang ulap. Pero mayroon akong isang layunin na kailangan kong matanggap. Sa aking pamilya, lahat kami, maliban sa ako, ay babae. Dahil ako ay ang pinakahuling lalaki, kailangan kong matagumpay sa buhay ko, at magkaroon ng isang pamilya. Tuwing naiisip ko nito, natatakot at nagnerbisyo ako. Parang ang lahat na gagawin ko ay idedeterminahin ng kinabukasan ng aking pamilya.

Kailangan kong maging masipag at matiyaga sa lahat na gagawin ko para magiging masuwerte ng aking pamilya. Kung hindi akong magagamitin ko ng aking buong pagkatao, ako ay ang katapusan ng Gotao.